تعریف بازاریابی محتوایی

بازاریابی محتوایی یک بازاریابی استراتژیک است که متمرکز است بر روی تولید و توزیع محتوای با ارزش، مرتبط و مستمر برای جذب و حفظ یک جامعۀ مخاطب کاملاً مشخص با هدف هدایت آنها برای انجام افعال سودآور. (انیستیتو بازاریابی محتوایی) (توضیح بیشتر…)

بنا به تشنه بودنه نه سیراب شدن. گوگل و اینترنت چون مبنا رو سیراب شدن گرفتن نتیجه‌شون این شده که به آدما توهم سیراب شدن دادن. توهم دانایی. وقتی یه سؤالی تو ذهنت شکل می‌گیره و فوری توی گوگل سرچش نمی‌کنی که یه سری جواب سطحی دم‌دستی بگیری، تشنه می‌مونی. مطمئناً تو نگاه اول رسیدن به جواب هر چه زودتر اتفاق بیفته باعث می‌شه تو نسبت به موضوع آگاه بشی و این عالیه. تو آگاه شدی، ولی این آگاهیِ سطحی باعث می‌شه تو دیگه دنبال کشف عمیق‌تر موضوع نباشی. به کم راضی می‌شی. اختلاف بین دریافت سطحی سریع با دریافت عمیق ولی دیره. آب کم جو تشنگی آور به دست، تا بجوشد آبت از بالا و پست. یه جا تو از بیرون با لیوان آب می‌ریزی، یه جا تو به چشمه می‌رسی که از تو می‌جوشه و بیرون می‌زنه. اون مقلد می‌سازه، این محقق. اون انسان رو عجول می‌کنه، این صبور. اون آدمو تو سطح پهن می‌کنه، این عمق می‌ده.

البته می‌شه موضوع رو از این جهت هم بررسی کرد که آیا کلاً می‌شه انسان سیراب بشه؟ یعنی سیراب شدن به شکل مطلق که انسان به جایی برسه که دیگه تشنه‌ی فهم و آگاهی و دانش نباشه ممکنه؟ اگر برسیم به جایی که دانش نامتناهی بشه، سیراب شدن به شکل مطلق امکان‌پذیر نمی‌شه، اون وقت تشنگی می‌شه حقیقت و سیراب شدن می‌شه مجاز. دقت کن!

هر کسب‌وکار در کنار منافع و مصالح خودش باید به فکر منافع و مصالح جامعه هم باشه. اگر نباشه به جامعه آسیب می‌زنه. با اینکه این ماجرا مخصوصاً بعد از انقلاب صنعتی تو اکثر کمپانی‌های بزرگ اتفاق افتاده ولی در حال حاضر تو ماجرای تاثیر شبکه‌های اجتماعی خیلی شفاف شده. بزرگترین ایرادی که به امثال زاکربرگ گرفته می‌شه اینه که چرا فقط به فکر رشد کسب‌وکار خودت بودی و به تاثیر فعالیتت روی انسان‌ها و جامعه فکر نکردی؟!

مطمئناً این نابرابری اقتصادی که تو کل دنیا دیده می‌شه و تنها راه حلی که برای غلبه به اون ارائه می‌شه که بیشتر و سخت‌تر کار کن، مشکل رو حل نمی‌کنه. چه بسا مشکل رو بیشتر هم کنه. چیزی که خودِ جامعه‌ی غربی بعد از روبرو شدن با نهایت چیزایی که دارن تو مدارس کسب‌وکار تدریس می‌کنن بهش داره می‌رسه و رسیده، اضافه کردن اخلاق به کسب‌وکاره. کسب‌وکار و اخلاق از هم جدا نیستن. به نظرم به طور کلی اخلاق رو از هر چیزی جدا کنیم باعث به هم ریختن اوضاع می‌شه. البته اخلاق یا فلسفه‌ای می‌تونه اتوپیا بسازه که کاملاً و صددرصد با حقیقت تطابق داشته باشه.

انسان قابل هک نیست

تریستان هریس تو ویدیوی مصاحبه‌ی مجله‌ی وایرد، تقریباً دقیقه‌ی ۳۶ مثالی می‌زنه که نشون می‌ده پیشنهادات یوتیوب برای کسی که دنبال یاد گرفتن گیتاره صرفاً بر اساس اینه که قبلاً کسایی که دنبال گیتار یاد گرفتن بوده چیا دیدن. البته اینم بازم جهت‌داره. یعنی اول کار بازم یوتیوب بوده که یه سری پیشنهاد داده و اونا از بین اون پیشنهادات چیزای بیشتری دیدن. و بعد از این مقدمه می‌گه که ماشین نمی‌تونه اون چیزی که واقعاً برای این آدم مناسبه بهش پیشنهاد بده. یعنی درسته می‌دونه چی برای انسان جذاب‌تره اما نمی‌دونه چی واقعاً و حقیقتاً براش بهتره.

چیزی که مشخصه اینه که همونطور که خود تریستان هریس هم می‌گه ماشین به نقاط ضعف حیوان انسانی (human animal) چیره شده. نه انسان! این نکته به نظرم خیلی مهمه. یعنی انسان از اون جهتی که با حیوانات تشابه داره در مقابل ماشین کاملاً رام و قابل کنترله و تنها در صورتی می‌تونه بر ماشین چیره بشه که توانایی‌های انسانیش رو رشد بده. شاید بتونیم بگیم زامبی‌ها آدم‌هایی هستن که تو جنبه‌های حیوانیشون گیر کردن و نخواستن و نتونستن بالاتر برن. از دیو و دَد ملولم و انسانم آرزوست.

آنها قلب‌هایی دارند که با آن نمی‌فهمند؛ و چشمانی که با آن نمی‌بینند؛ و گوشهایی که با آن نمی‌شنوند؛ آنها همچون چهارپایانند؛ بلکه گمراهتر! اینان همان غافلانند(۷:۱۷۹). غافل اونه که داره ولی حواسش نیست. مثل وقتی که عینک دستته و داری اینور اونور دنبالش می‌گردی. وقتی حواست به این همه امکاناتی که داری نیست و ازشون استفاده نکردی تا بشنوی و ببینی و بفهمی، قابل هک شدن می‌شی!

موفقیت مسیره

موفقیت یه نقطه نیست که به اونجا برسی و بگی: «من موفق شدم». موفقیت یعنی بدونی و همیشه یادت باشه که مسیر ته نداره و همیشه و همیشه و همیشه باید حرکت کنی. توقف یعنی شکست، موفقیت یعنی حرکت.

برچسب‌ها: کسب و کار | موفقیت

در معنای فضای مجازی

در اصطلاح به اون قسمت از اینترنت که شبکه‌های اجتماعیِ مرسوم توش هستن می‌گن فضای مجازی. باید به این دقت کنیم که این فضا، “مجاز” به معنی متضاد “حقیقی” نیست. یعنی فضایی نیست که حقیقت نداشته باشه. بلکه منظور از مجاز تو لفظ “فضای مجازی” یعنی یک فضایی که واقعیت داره. چون حقیقتی غیر از حقیقتی که برای ما آشناست داره بهش بگیم مجازی ایرادی نداره، ولی اگه روبروی حقیقی بگیریمش درست نیست.

به قول کوین کلی تو کتاب آینده‌ی نزدیک: جهان اتم‌ها، جهان قابل لمسه ولی جهان بیت‌ها قابل لمس نیست. نه اینکه وجود نداشته باشه. چون با حواسمون نمی‌تونیم راحت ادراکش کنیم اصطلاحاً بهش گفته می‌شه مجازی. اگه کسی بگه فضای مجازی و تو ذهنش فضایی بدون حقیقت باشه تو درک این فضا دچار مشکل جدی می‌شه.

آینده معرفت نفس الزام می‌شه

توی ویدیو مصاحبه‌ی مجله‌ی وایرد با یووال نوح هراری و تریستان هریس تو دقیقه‌ی ۲۴:۴۷ وقتی نیکلاس تامپسون، سردبیر مجله‌ی وایرد از یووال نوح هراری می‌پرسه چکار کنیم که کمتر قابل هک باشیم، هراری می‌گه باید بهتر خودمون رو بشناسیم.

می‌گه چون ماشین در حال حاضر با این ابزارهای نظارتیِ گسترده‌ای که هر روز داره بیشتر و بیشتر می‌شه و داده‌هایی که داره از ما می‌گیره و روش‌های جدید پالایش داده‌ها داره بیشتر از خودمون ما رو می‌شناسه، ما باید ازش جلو بزنیم. انگار داره دنبالمون میدوئه. حالا ما کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که همیشه ازش جلو باشیم. چطوری؟ با شناخت بیشتر و بهتر خودمون.

این رقابت خیلی فرم آخرالزمانیِ باحالی داره. رقابت سرِ خودشناسیه. از یه طرف ماشین می‌خواد بیشتر بشناستت که بتونه کنترلت کنه، از یه طرف تو باید خودتو بیشتر بشناسی که بتونی از دستش فرار کنی. اگه خودتو نشناسی برده‌ی ماشین می‌شی. اگه یه دوره‌ای خودشناسی مزیت بود، تو آینده یه الزام می‌شه.

خبرنامۀ واتساپی

ماه به ماه از طریق واتساپ محتواهای جدید رو خبر می‌دم. هر زمان خواستی می‌تونی لغوش کنی

اشتراک پیامک

اعضا: 332 نفر